Hoe gaat het?

Een vraag die dagelijks voorkomt 
 Een vraag die heel breed is en vaak wordt afgedaan met: goed
 Een vraag die voor verbinding en betrokkenheid kan zorgen
 Een hele mooie vraag dus eigenlijk!

Toch maakt deze vraag mij ongemakkelijk en voel ik de verbinding en betrokkenheid regelmatig niet. Ondanks dit doe ik er zelf aan mee. Waarom eigenlijk? 

Of het nu in een bekende of onbekende omgeving is. Met naasten of met verre kennissen. Het begin met deze vraag of het koetjes en kalfjes gedeelte in een gesprek vind ik lastig. Ik houd van oprechtheid, diepgang en verbinding. Als ik deze vraag aan iemand stel hoop ik dit te krijgen. Alleen het antwoord goed sluit voor mij een deur. Het zorgt bij mij voor onduidelijkheid, een masker en oppervlakkigheid. Hoe kan het dat ik dit zo ervaar? Wat betekent goed voor de ander? Of wat is goed überhaupt? Zal ik er op doorvragen wat het dan goed maakt? Of heeft de ander niet zo’n zin in een gesprek en wil diegene zo snel mogelijk weer verder? 
 Als ik naar mijn eigen leven kijk en oprecht antwoord wil geven dekt het antwoord goed mijn lading niet. Als hoog gevoelige gaat er geen dag voorbij zonder prettige en onprettige emoties en gedachten. Ik leef doordat ik denk en voel en dat gaat met ups en downs.  Dit vind ik een belangrijk proces waar ik het graag met mensen over zou willen hebben. Om ons bewustzijn te vergroten, van elkaar te kunnen leren en saamhorigheid te voelen. Hier zou de vraag “hoe gaat het?” perfect voor zijn. 

Echter blijkt in de praktijk anders. Ik heb een periode oprecht geantwoord door te delen wat ik meemaakte. Helaas zorgde dit bij mij vaak voor verdriet. Ik voelde mij vaak niet begrepen. Aangezien ik zelf oprecht was geloofde ik in de oprechtheid van de ander wanneer diegene antwoorde met goed. Als je dit dan vaak om je heen hoort lijkt het alsof je de enige bent die het leven “zwaarder of anders” ervaart. Om er bij te horen en mijzelf tegen meer pijn te beschermen ben ik maar mee gaan doen met de vraag beantwoorden met goed. Dan kon ik ook snel de aandacht weer naar de ander verleggen. Ik had een patroon gecreëerd om van mijn ongemakkelijke gevoel af te komen. Fijn zou je denken, maar een ander eindresultaat blijkt: een stuk verbinding met mijzelf kwijt en daarnaast geen echte verbinding met de ander. Teleurstelling en frustratie. Zonde!

Tijd voor verandering en te gaan staan voor wat ik belangrijk vind:
 - Oprechte betrokkenheid/interesse/aandacht
 - Veiligheid
 - Verbinding

Als de vraag “hoe is het?” aan mij gesteld wordt wil ik oprecht delen wat er op dat moment in mij leeft. Ik ben NU sterk genoeg om de reacties die mij raken aan te kunnen. Door mijn kwetsbaarheid te delen hoop ik een veilige omgeving te
 creëren om allebei puur jezelf te kunnen zijn. Dit zal de wereld naar mijn idee een stuk mooier maken.  Zodra iemand een gesprek met mij aangaat en ik hier geen tijd/energie/zin in heb wil ik eerlijk naar mijzelf en de ander zijn. Dit wil ik doen door te zeggen: sorry maar op dit moment komt het even niet uit. Om mijn oprechte interesse in de ander te laten blijken ga ik een andere vraag aan mensen stellen bv: “Wat houdt jou bezig op dit moment?”. Ik hoop dat deze vraag de ander positief triggert om iets van zichzelf te laten zien. 

Door bewust aandacht te brengen naar deze ingeslepen gewoonte wil ik ervaren hoe dit uitpakt en bij welke vorm ik mij goed ga voelen. Doe je mee?

Ik ben benieuwd hoe jij de “hoe gaat het?” vraag ervaart? Heb jij mooie alternatieven?  Via onderstaand contactformulier hoor ik graag van je. 
 
 

Contact