Het feest van de vrouw

 Iets waar ik vanaf mijn pubertijd een haat liefde verhouding mee heb. Terwijl ik mij nu als een negatieve zoutzak voel wil ik een poging doen om mij hierin open te stellen en te doen wat bij het maandelijkse vrouwelijke proces past: in mijzelf keren en loslaten. 

Eerst maar even terug in de tijd. Volgens mij was het in de zomervakantie vóórdat ik naar de middelbare school zou gaan. Mijn lieve nicht kwam bij ons logeren. Een logeerpartij, dat is altijd feest! Het is ochtend en ik sta vrolijk op uit mijn bed. Ik sta met mijn rug naar mijn nicht en ze zegt: ohhh je hebt allemaal bloed. De schrik.. verbazing.. huh?  Zo bizar dat je op dat moment niks vermoedend en niks voelend toch onder het bloed zit.. zomaar ineens! Mijn nicht wist gelukkig wat het was, maar toch had het een behoorlijke impact. Wat er daarna is gebeurd weet ik niet meer precies. Ik zal mij in ieder geval zijn gaan verschonen.  Wat mij nog wel bijstaat is het moment dat ik het ging delen met mijn vader. Hij was als enige thuis. Ik ging met spanning naar hem toe. Ik voelde mij klein en onzeker. Ik wist niet hoe ik moest beginnen. Hij zat op een stoel te lezen en ik zei dat ik iets moest vertellen. Ik vertelde wat er was gebeurd en ik moest huilen. Zijn woorden staan mij niet meer bij, maar hij maakte het gebaar van kom maar. Ik ging op zijn schoot zitten en hij troostte mij. Dit was alles wat ik nodig had. Terwijl ik dit nu typ lopen er weer tranen over mijn wangen. Het is een bijzonder liefdevol moment met mijn vader geweest. Een moment dat er een andere wereld voor je open gaat als jonge “vrouw”.   

Op de middelbare school omgaan met dit maandelijkse proces vond ik maar niks. Ik schaamde mij om maandverband te kopen. Het tussen de lessen door verplicht naar de wc moeten om te verschonen, wat een gedoe! Het dan ook nog zo aanpakken zodat niemand het zou zien was ook een uitdaging. De dagen van ongesteldheid zorgde voor een constante spanning bij het opstaan van een stoel of bij het op straat lopen.. Zou ik doorgelekt zijn? Je probeerde het dan te voelen of verstoppen met een tas of jas of met lichte schaamte te vragen aan je vriendin. Die dan vervolgens naar je kont gaat kijken om het te checken. Puber jongens vonden dit verschijnsel maar al te mooi om belachelijk te maken. Grapjes over tampons of maandverband… of ieeeeeel vies…. of hahahaha je bent doorgelekt! Wanneer je als meisje kortaf/chagrijnig was kreeg je al snel te horen, ben je ongesteld ofzo? Je voelde schaamte/ betrapt/minderwaarheid als je inderdaad ongesteld was. Wanneer dit niet het geval was ging je volop in de verdediging. Hoe dan ook tijdens de bloedere dagen voelde ik onveiligheid. Ongesteldheid kreeg een negatieve lading en werd een beleving om tegen op te zien. Op een leeftijd waarbij je dit proces nog moest verwerken en ook jezelf nog moest leren ontdekken is dit best pittig. Ik besef mij nu dat rondom dit punt een behoorlijke schaamte is ontstaan. Jezelf leren verstoppen met wat er op dat moment bij je als mens speelt was gecreëerd. 

Als ik hier op terugkijk heb ik het te doen met hoe dit verlopen is. Ik merk op dat ik hiervan nog steeds bepaalde dingen bij mij draag en een invloed op mij hebben. 
Eigenlijk is dit erg zonde en wil ik hier ook graag verandering in brengen! Waarom? 
 Ik heb mij afgelopen jaren verdiept in hormonen en de vrouwelijke cyclus. Ik geloof dat er in onze cyclus een rijkdom schuilt. Hormonen hebben invloed op hoe wij ons voelen en de verschillende fases in de cyclus hebben allemaal hun eigen kracht. In plaats van dat wij de menstruatie zien als iets waar we het liefst van af willen mogen we ons leren overgeven aan het proces in ons. Trots zijn op welke kracht wij als vrouw beheren en de man nooit zal begrijpen. 

Helaas heb ik, en vele anderen denk ik ook, niet geleerd hoe we dit kunnen doen. Met als gevolg: zelfhaat, hormonale klachten, depressieve gevoelens, onderdrukken door anticonceptie, het verlangen om man te zijn, voedingsplannen en ga zo nog maar even door. Wij vrouwen doen er in ieder geval ons uiterste best voor om hier een weg te vinden. Dit kan ik zelf beamen. Ondanks alle pogingen heb ik er nog steeds “last” van. Dit brengt mij op dit punt.. deze blog…Ik zie nu dat al mijn pogingen indirect laten blijken dat wat er met mij gebeurd: er niet mag zijn. Er is afkeer tegen alles wat er is en wat ik voel en ik wil er zo snel mogelijk van af! Dit blijkt dus niet te werken. 

Het is een perfect moment voor acceptatie, openheid en zelfliefde. Dus bij deze: 
JA ik ben ongesteld! En voor de jongens/mannen die het niet willen weten, pech en blijf dan vooral maar even uit mijn buurt😉 Ik ben gevoeliger op dit moment en mijn hoofd schiet snel in de stress en angst. Het helpt mij om even lekker te mogen mopperen of huilen. Ook zullen mensen die dichtbij mij staan “gevaar” lopen voor puur gedrag. Sorry als dit jullie raakt. Ik voel mij bij jullie veilig en aangezien de remmen in deze periode vervagen komt het er soms bot uit. Met deze taal komt de onderliggende boodschap waarschijnlijk niet over dus bij deze: Ik hou van jullie, ik voel mij nu even kwetsbaar en ik vind snel iets stom of verdrietig. Het liefst verstop ik mij even of lig ik bij jou om geaaid te worden. 

 Om te leren overgeven aan dit proces en mijzelf te omarmen zal ik deze dagen meer tijd en rust nemen. Ruimte creëren om zelfliefde te vergroten voor alles wat er nu in mij speelt. 


Kwaliteiten die door onze menstruatie zijn aangewakkerd:
♥ Wij hebben jong geleerd om voor onszelf te zorgen. Daardoor kunnen wij ook zo goed voor een ander zorgen. Het plannen en organiseren werd ons al snel eigen. 
♥ Wij voelen en dat maakt dat we leven
♥ Saamhorigheid onder vrouwen. We delen iets bijzonders samen, laten we erover delen en verbinden. Samen staan we sterk!
♥ Als we leven naar de menstruatiefases verlopen dingen van nature
♥ De kracht om het leven te geven


Zullen we samen proberen deze fase een positieve lading te geven en het met trots te dragen en vieren?